Kun jij met Liefdevolle Aandacht bij het Verdriet van de ander ZIJN?
In het leven kunnen grote gebeurtenissen je wereld compleet op z’n kop zetten. Ieder mens reageert anders op dergelijke situaties en het is ook zeer wisselend welke emoties worden beleefd en hoe dat wordt geuit. Hoe kun jij, als je daarmee geconfronteerd wordt, in verbinding blijven met de ander?
Ik constateer in mijn werk dat er vaak onvoldoende tijd wordt genomen om na een grote gebeurtenis de verbinding echt aan te gaan om pijn, verdriet, boosheid, angst enzovoort te doorvoelen, zodat deze daarna losgelaten kan worden.
De overtuiging bij velen is dat je gewoon maar ‘door moet gaan’, maar HOE doorleef je dan een dergelijke grote gebeurtenis? Hoe kunnen de emoties dan een weg vinden om uit het lichaam te gaan als je ze geen ruimte geeft? En wat zijn daar dan de gevolgen van, zowel op de korte- als lange termijn?
Als coach zie ik veel verschillende emoties bij mensen. Zo zijn er mensen die bijvoorbeeld een groot verlies hebben ervaren. In het begin leven deze mensen in een soort overlevingsstand en roes. Maar als bijvoorbeeld de begrafenis/crematie voorbij is, komen zij vaak in een fase van grote boosheid en eenzaamheid terecht. Het gemis en het verdriet is zo immens groot. Het krankzinnige voor de betrokkene is dat de wereld gewoon doordraait. Een bizarre ervaring als je zoiets meemaakt. Heb jij zoiets wel eens meegemaakt?
Iedereen reageert op zijn Eigen-Wijze.
Er zijn mensen die juist bij dit soort heftige situaties de volledige aandacht richten op het werk, zodat ze afleiding hebben en geen contact hoeven te maken met hetgeen ze voelen. Werk kan zeker helpen om weer structuur te krijgen. Echter, als het werk een afleiding is om het voelen te vermeiden, dan ben je jezelf aan het verlaten en gegarandeerd komt het verdriet er dan op een ander moment uit. In de vermijding ligt niet de oplossing. En ook alcohol, drugs en andere verslavingen om jezelf te verdoven brengen je verder weg van jezelf. Het zijn geen structurele oplossingen. De emoties hebben ruimte nodig en verbinding met hart en buik.
Ze kunnen pas losgelaten worden als je ze eerst hebt vastgepakt.
Luister met aandacht en laat mensen uitpraten!
Het is verdrietig dat veel mensen mij vertellen dat ze best wel willen vertellen over hun verdriet, pijn en gemis, maar ervaren dat er zo weinig mensen zijn die écht luisteren en hen de ruimte kunnen geven om dit vanuit alle hevigheid te delen. Veel mensen kunnen het niet verduren als een ander verdriet heeft en proberen met allerlei woorden, oplossingen en grappen de situatie wat luchtiger te maken. Het is goed om te realiseren dat dit geen onwil is, maar een teken van hun eigen ongemak. Ze zijn vaak niet gewend om zelf verbinding te maken met eigen emoties, dus is het zien van de emoties van de ander een pijnlijke spiegel voor hunzelf. Met als gevolg dat er geen sprake is van een echte verbinding.
Blijf met je aandacht bij de persoon en neem het gesprek niet over aub!
Ook zie ik dat veel mensen het gesprek van de persoon in kwestie gaan overnemen. Ze herkennen de situatie en kunnen (onbewust) niet meer in contact blijven met de persoon die zijn emoties deelt. Hun brein maakt een sprongetje en herkent de situatie en daar gaat dan de focus heen. Het gesprek gaat dan ‘opeens’ over iets wat zij hebben meegemaakt of gehoord hebben van een ander. De aandacht is dan niet meer bij de betrokkene en die voelt dat direct. Resultaat is dan vaak dat het gesprek stopt. En dit heeft vaak als resultaat dat de persoon in kwestie zich niet gehoord voelt en terugtrekt in zichzelf en zich vaak nog slechter voelt dan vóór het gesprek. Soms komt er ook ‘opeens’ een gevoel van schaamte of schuld vrij. Het andere voorbeeld was tenslotte veel erger dan hun gebeurtenis. Kun je voelen hoe eenzaam zoiets is als je dat ervaart?
Een client die onlangs een grote gebeurtenis had meegemaakt, belde mij deze week op en zei: ‘Ze hadden me gezegd dat ik moest praten over het verlies. En toen ik dat eindelijk deed, werd er vrij snel medegedeeld dat ik met iemand moet gaan praten’. ‘Maar verdomme, dat deed ik toch’, zei hij boos. Aan zijn stem kon ik zo de pijn horen. Hij voelde zich zo niet gehoord.
Ik ervaar dat veel mensen echt wel de intentie hebben om er te willen zijn voor de persoon in kwestie, maar een groot stuk ongemak voelen hoe ze hier mee om moeten gaan.
Ik wil je heel graag bewust maken dat het in die verdrietige situaties niet gaat om meteen naar een oplossing toe te werken. Dus hou tips of goedbedoelde adviezen voor nu nog even achterwege. Luister! Luister en laat gerust stiltes vallen. Die zijn helemaal oké en zeer heilzaam om de emoties te kunnen doorvoelen. Er moet eerst echt ruimte zijn om het verdriet en de pijn te voelen en te uiten. Je hebt vooral volledig met al je aandacht aanwezig te ZIJN. Gewoon als mens die je bent. Toon empathie en realiseer je dat ieder mens in staat is om zijn eigen stukken te dragen. Ga dus de ander niet redden. Gun iemand zijn verdriet. Als je dat doet, zet je iemand in zijn kracht. Dit zijn belangrijke levenslessen.
“Tranen verdunnen het verdriet.”
Rust uitstralen en echt samen-zijn.
Realiseer je dat sommige mensen ook niet aangeraakt willen worden in zo’n situatie en anderen juist wel. Echter, er zijn ook mensen die hier niet om kunnen vragen. Ze snakken naar aanraking, maar kunnen die hulpvraag niet uiten. Dus ja, dat is voor velen echt een dilemma wat dan de beste keuze is. Hier is je intuïtie en levenservaring nodig om aan te kunnen voelen wat wijsheid is. Als je twijfelt, kun je dat benoemen, zodat er ruimte is om aan te geven wat de ander verlangt op zo’n moment. Natuurlijk kun je altijd iets van een tissue aanreiken en een glaasje water doet ook wonderen. Maar nogmaals, het gaat niet om de actie die je onderneemt. Het gaat om de rust om echt samen te ZIJN. Ga gerust ook lekker naar buiten als iemand daar voor open staat. De natuur helpt zo intens goed om te helen.
Wat zijn emoties?
Emoties zijn energiegolven. Ze komen en ze gaan. De energie vindt een weg naar buiten. Emoties zijn niet “goed” of “slecht”. Ze geven informatie over wat het lichaam nodig heeft. Zie dus de emoties als een richtingaanwijzer.
Verdriet helpt je verlies te verwerken. Bij verdriet is er een behoefte van: ‘Zie mij, hoor mij, troost mij.’ Verdriet zit op de longen. Als verdriet de ruimte krijgt, ontstaat er weer lucht. Je ziet mensen dan vaak een diepe zucht slaken. Dat is een teken van gezondheid. De energie verlaat het lichaam.
“Een mens die voelt, LEEFT.
Een mens die niet meer weet wat hij voelt, wordt GELEEFD.”
Reguleren van emoties door te herkennen, erkennen, doorvoelen en ernaar te handelen.
Het is belangrijk dat je als mens leert hoe je met emoties om kunt gaan, zodat ze niet in het lichaam achterblijven. Het is zo helend als je emoties de ruimte kunt geven, zodat er daarna een gevoel van rust en ontspanning in het lichaam kan optreden. Mensen die dit niet doen, krijgen allerlei problemen en zijn vooral emotioneel onvolwassen. Zij lopen rond met een overprikkeld zenuwstelsel en kunnen soms zomaar ‘ontploffen’. Zij nemen vaak onvoldoende de volledige verantwoordelijkheid voor hun eigen leven en missen de moed om echt bij zichzelf naar binnen te gaan. Ze blijven anderen de schuld geven en blijven de oorzaak buiten zichzelf zoeken. Zij voelen zich als volwassene niet gehoord en gezien. Dat kun je terug horen in hun woordkeuze en intonatie van de stem. Ze zijn ook vaak de strijd aan het aangaan om hun gelijk te krijgen. Ze zijn sterk verbonden met het kindsdeel i.p.v. het volwassendeel.
“Het onderzoeken van je emoties tijdens
een conflict is een volwassen manier
om ermee om te gaan.
Volwassen zijn betekent niet dat er geen
oude pijn meer kan worden geraakt,
maar het gaat over hoe je met die pijn omgaat.
Wordt die op de ander uitgeleefd,
of neem je er zelf Verantwoordelijkheid voor?”
Afgelopen week was er een andere client bij mij. Ze was bij mij gekomen met de klacht dat ze agressief communiceerde met andere mensen op de werkvloer. Daardoor waren er vaak conflicten. In onze eerste sessie had ik in de gaten dat deze vrouw een verdriet met zich meedroeg. Terwijl we in kaart brachten wat nou de wensen waren op het gebied van communicatie, bleef ik in mijn eigen lichaam een stuk verdriet voelen. En dus stelde ik de vraag: ’Waar ben jij zo verdrietig over?’ Ik wist vooraf niets, maar kon in de energie voelen dat er iets aan de hand was. In een mum van tijd kwam het hoge woord eruit en gelukkig ook de tranen. Dikke tranen rolden over haar wangen en ze bleef aan één stuk door praten. Ik bleef rustig met mijn aandacht bij haar en luisterde vol aandacht. Wat zaten de emoties hoog en wat wilde die energie er graag uit. Ik gaf haar de volle ruimte om deze emoties te laten ervaren. Mijn advies is om mensen niet aan te raken als de climax van het verdriet nog moet komen. Geef ze ruimte, anders heb je kans dat ze zichzelf alweer gaan inhouden in het verdriet. Troost kan daarna komen en natuurlijk is eventueel contact dan ook prima.
Toen de emoties over het hoogtepunt heen waren, kon ik zien dat de rust in haar lichaam terugkwam. ‘Zo, dat is eruit!’ zei ik lachend. Ze lachte naar mij terug en snoot haar neus. Ze zuchtte eens diep.
Op zo’n moment is het fijn als je samen lekker even stevig in- en uitademt om nog meer ruimte te maken. ‘Zo dan, nu is er weer lucht’, zei ik. Wat echt opvallend was voor mij om te zien, waren haar ogen. Ze keek opeens zo anders de wereld in. Na deze explosie van tranen was er weer ruimte gemaakt om verder te kunnen. Het was mooi hoe rustig en zacht de sessie verder verliep.
Bij het weggaan vroeg ik haar: ‘Mag ik je een knuffel geven?’ Ze knikte en we maakten even samen écht contact van vrouw tot vrouw. Ik keek haar daarna vol liefde aan en zag de schitteringen in haar ogen. Zo puur en zo vol leven. Ze was weer terug op de wereld. Een gevoel van diepe dankbaarheid was voelbaar bij beiden.
Blijf er niet mee rondlopen.
Heb jij ervaringen die je hebt weggedrukt en wil je alsnog leren hoe je hier mee om kan gaan? Kom gerust langs. Met de succesvolle methodieken (NLP, TA, Systemisch werk, Lichaamswerk, Traumawerk, Hypnose, Oplossingsgericht werk) en een flinke dosis werk- en levenservaring kunnen we zorgen dat ook jij weer ‘opgeschoond’ wordt. Op die manier kun je alsnog emotioneel volwassen worden en verder met je leven. Dat is voor je omgeving fijn en vooral ook voor jezelf. Op die manier kun je hele nare ervaringen transformeren naar de wijsheid van de grote levenslessen die je krijgt en daar je voordeel weer mee doen. Op die manier draag je bij aan je gezondheid en meer vrede op deze wereld. Er is niets zo vreselijks als oude pijn die omgezet is in wrok en de wereld besmeurt met giftige energie. Neem dus aub verantwoordelijkheid voor je levensgeluk en pak dit soort issues aan.
Je bent zo welkom en je hoeft het niet alleen te doen.
“De bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen
voor het eigen leven is de bron waaruit
zelfrespect voortkomt.”