De dag waarop ik besloot mezelf niet meer te Verlaten
Hieperde piep HOERA!!!
Vandaag is het een bijzondere dag voor mij. En ik wil voor deze bijzondere dag een blog schrijven wat anders is dan je van mij bent gewend. Het is vandaag 5 oktober en ik ben vandaag 65 jaar geworden. Zo grappig om te bedenken dat ik dat vroeger echt ‘stokoud’ vond en dat ik dat nu helemaal niet zo ervaar.
Ik vind dat ik als coach de taak heb om mijzelf te blijven ontwikkelen en dat heb ik dan ook al die jaren gedaan. Het is van groot belang dat ik congruent ben (dat je woorden overeenkomen met je gevoel en met je gedrag). Op die manier ontwikkel je een veilige en vertrouwde relatie met jezelf en ten opzichte van anderen. Dat voelen mensen.
Dat diepe en pure contact is me zo dierbaar.
Breng in de praktijk wat je predikt.
Het leven heeft mij op veel onderwerpen ervaring op laten doen en ik heb regelmatig vanuit boosheid en onmacht geroepen: ’Waarom moet ik dit allemaal meemaken?’ Tja, er was echt regelmatig weerstand van mijn kant.
Ik heb geleerd dat ‘alles’ in het leven ingesloten mag/moet worden. Ik zeg niet dat het altijd makkelijk was, maar mensenlief wat heb ik in mijn leven veel ervaringen mogen opdoen. Er waren zowel hele mooie hoogtepunten als hele lelijke, piijnlijke dieptepunten. En al die ervaring neem ik mee in mijn werk als coach.
Afgelopen week, op 1 oktober, heb ik stilgestaan dat mijn bedrijf al 23 jaar bestaat. En wat ben ik dankbaar dat ik al zoveel jaren met mensen hele diepe processen mag doen. De zingeving en vervulling die het mij geeft is niet in woorden uit te drukken. Dit is echt mijn zielsmissie. Zo voel ik dat.
En wat was het bijzonder om hele lieve en dankbare reacties op deze dag te mogen ontvangen.
Leerling van het leven blijven.
Afgelopen maanden was ik leerling van mijn eigen leven. Ik kan ronduit zeggen dat ik een pittig jaar achter de rug heb en dat ik zo verrast ben geweest hoe ik mijn eigen proces kon scheiden van mijn werk en daardoor op de been ben gebleven.
“Soms is stilstaan de moedigste manier van vooruitgaan.”
Ik wil graag een onderwerp met je delen waarover ik veel heb geleerd.
Dat onderwerp is: ’Thuiskomen bij jezelf’.
Misschien denk je bij ‘thuiskomen bij jezelf’ voornamelijk aan een bepaalde PLEK.
Aan een huis waar je de deur achter je dichttrekt, je schoenen en jas uitdoet en dan lekker kunt ontspannen. Een plek waar je je geborgen en veilig voelt.
Maar misschien is ‘thuiskomen’ uiteindelijk helemaal geen plek.
Misschien is thuiskomen weer helemaal jezelf durven zijn en je niet langer meer de keuze maakt om jezelf te verlaten.
Waarom verlaten mensen zichzelf?
Dat doen mensen niet omdat ze dat nou bewust willen. Vaak doen mensen dat uit loyaliteit, liefde, hoop of angst. Velen passen zich aan, slikken woorden in, relativeren wat pijn doet, hopen dat het morgen anders zal zijn.
Dit patroon zie je vaak generatie op generatie terugkomen. Het zijn hele menselijke manieren om ‘verbinding’ te bewaren. Ik ken dit patroon heel goed vanuit mijn eigen systeem van herkomst. Het is een hardnekkig patroon wat iedere keer zo weer de kop op steekt.
Tot je op een dag ontdekt dat de prijs te hoog is geworden. Niet omdat de ander verandert, maar omdat jij voelt: ‘Als ik hier blijf, raak ik mezelf kwijt’.
In mijn situatie werd ik het mij heel sterk bewust door de signalen die mijn lichaam mij gaf. Dat was de trigger om werkelijk in actie te komen. Dit kende ik van eerdere (pijnlijke) ervaringen die het leven mij al had gegeven.
Het is het moment dat je beseft dat trouw zijn aan jezelf belangrijker is dan trouw blijven aan de situatie die jou beschadigde. Ik denk dan ook dat thuiskomen bij jezelf niet zozeer een gevoel is, zoals ik altijd dacht.
Ik weet nu dat thuiskomen bij jezelf een ‘besluit’ is. Een heel stil, diep en resoluut besluit.
Ik heb het ervaren als een ‘fluistering van mijn ziel’. Sommige mensen zullen dat ‘zweverig’ vinden als ik dat zo zeg, maar ik heb het werkelijk zo ervaren en spreek dat nu ook gewoon uit. Het was een stem die van binnenuit een hele duidelijke boodschap voor mij had.
Het beangstigde me enorm en zette mijn leven helemaal op z’n kop.
Groei begint vaak op het moment dat je jezelf een andere vraag durft te stellen
Het zorgde voor zelfonderzoek en ik stelde mijzelf voortdurend hele confronterende vragen, waar ik het liefst hard bij weg wilde hollen, maar ik bleef. Dagboeken vol heb ik geschreven over al mijn ervaringen en leermomenten. Reflectie en meditatie was een dagelijkse routine geworden. Veelvuldig stelde ik de vraag:
’Op welke momenten verlaat ik mijzelf, terwijl ik eigenlijk zo verlang naar thuiskomen?’
In de stilte deed ik vele inzichten op en nam besluiten. Dat ging met vallen en opstaan en soms met veel emoties gepaard. Op vrije momenten en ook vooral ’s nachts was ik met dit soort diepgaande processen bezig. Ik deel een aantal leerervaringen:
Vanaf vandaag praat ik mezelf niet langer uit wat ik diep vanbinnen al heel lang weet.
Vanaf vandaag zie ik in dat een ander niet bepaald of mijn grens terecht is.
Het laat vooral zien wat er gebeurt wanneer ik niet langer doe wat de ander van mij gewend was.Vanaf vandaag stop ik met de woorden: ‘Ach ik zal wel te gevoelig zijn’.
Vanaf vandaag beantwoord ik eerlijk de vraag: ‘Leef jij je mooiste leven?’
Vanaf vandaag begrijp ik terdege dat de kwaliteit van leven wordt bepaald door de dingen waar je JA tegen zegt, maar dat Nee ook bij het leven hoort.
Vanaf nu besluit ik:’ Stop, dit doet mij pijn. Dit moet anders!’
Stil bij jezelf.
Ik ontdekte dat de antwoorden pas echt komen als je ‘stil bij jezelf’ wordt. Pas dan ontdek je ook je eigen saboteur en ego. Mensenlief wat kun je daar druk mee zijn!
Dat is o.a. de reden waarom ik het afgelopen jaar zoveel mediteerde en in de bossen te vinden was. Ik heb echt wederom ervaren dat de stilte en de natuur je werkelijk naar binnen brengt en dat daar de juiste antwoorden voor je klaar liggen.
Zoek het dus niet buiten je, maar keer naar binnen.
“We leren niet alleen door antwoorden te vinden,
maar ook door betere vragen te leren stellen.”
Vaak denken we dat thuiskomen warm voelt. Maar ik kan je zeggen dat voordat je die warmte kunt ervaren, eerst door een fase van rouw gaat. Er zijn diepe, gitzwarte processen nodig om alles aan te kijken. Dat proces en die waarheid die dan zichtbaar wordt, is een besef wat zoveel pijn doet. Maar die pijn kunnen we als mens wel aan, heb ik wederom ervaren. We bezitten over een enorme veerkracht en flexibiliteit.
Heel anders wordt het als je de pijn van jezelf blijft verloochenen.
Ik kan er nu naar kijken alsof alles wat ik heb meegemaakt mij uiteindelijk iets te leren had. Maar die wijsheid kun je pas echt doorzien als je door het proces heen bent gegaan.
Een andere kijk op ‘vrede’.
Misschien is thuiskomen niet de plek waar alle pijn 123 verdwijnt. Misschien is het de plek waar je jezelf belooft dat je jezelf nooit meer in de steek zult laten.
Ik dacht werkelijk jarenlang dat ‘vrede’ betekenende dat iedereen om mij heen tevreden was. Nu weet ik dat vrede begint op de plek waar ik ophoud mezelf te verlaten. Ik ben dankbaar dat ik die les nu echt kan voelen in mijn hart zonder mij schuldig te voelen.
De sleutel aan de binnenkant van de deur.
Ik ben thuisgekomen bij mezelf en heb geleerd dat je soms alles kwijtraakt wat zo dierbaar en vertrouwd was en dat je dan juist ontdekt dat daar vrijheid begint.
Niet omdat alles opgelost is. Maar omdat de innerlijke strijd, die constante gedachtestroom, ophoudt. Dat is voor mij thuiskomen. Niet een huis vol slingers. Geen eindpunt. Maar eindelijk de sleutel aan de binnenkant van de deur vinden.
En misschien is dat wel de diepste betekenis van vrijheid. Niet dat niemand je meer kan kwetsen. Maar dat niemand je nog zover krijgt dat je jezelf verlaat. Mijn hart is weer een essentieel onderdeel van mijzelf geworden en ik koester het inmiddels met zoveel liefde, zachtheid en warmte.
Ik voel me zo intens verbonden met mijzelf en alles om mij heen en heb besloten om het leven vol vertrouwen en liefde verder vorm geven. En de wijsheid die ik heb opgedaan, zal ik weer doorgeven aan anderen. Een immense kracht is er in mij voelbaar en dat is een heel groot geschenk. Mijn zoon vroeg mij of ik op 5 oktober zin had om samen een proefles Poweryoga te doen. Wat denk je wat ik heb gezegd? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
Mijn wens:
“Kies nooit voor vrede ten kostte van jezelf.
Echte vrede begint op het moment dat je ophoudt jezelf te verlaten”
Dus vandaag geef ik mijzelf het mooiste cadeau wat ik mezelf kan geven en dat is MIJZELF.
“Je bent nooit te oud om een nieuwe weg in te slaan.
Elke leeftijd biedt een kans om opnieuw te beginnen,
om te ontdekken en te dromen.
”
Ik wens je een mooie dag en hoop dat ook jij de moed vindt om aan te kijken wat aangekeken wil worden. Misschien weet je diep vanbinnen al langer dat er iets mag veranderen. Misschien ben je jezelf onderweg een beetje kwijtgeraakt en verlang je ernaar om weer thuis te komen bij jezelf.
Wil je daar begeleiding bij? Je bent van harte welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Mijn missie is nog lang niet ten einde. Ik begeleid je graag om inzicht te krijgen in wat jou belemmert, weer dichter bij jezelf te komen en jouw unieke levenspad met vertrouwen te gaan.
Want soms begint thuiskomen bij jezelf met één besluit. En misschien is een eerste gesprek wel jouw eerste stap.
Kijk op www.jomare.nl en vul het contactformulier in, zodat we een afspraak kunnen plannen. Ik kijk met plezier naar je uit.
Boekentip:
Wijs Lijf - Een ander perspectief op chronische pijn en angst.
Geschreven door Nicole Sachs.
Onvoorwaardelijke liefde is niet te Doen.
Geschreven door: Jerome Karssens.
Dit boek is via de site van de schrijver te bestellen.
“Dans voordat de muziek voorbij is.
Leef voordat het leven voorbij is.”