IK DOE HET WEL ALLEEN!

Ze zit voor mij. Ik vraag hoe het is gegaan in de afgelopen weken. ‘Ik ren van hot naar her’, antwoordt ze. Ze vertelt me dat er allerlei dingen anders lopen dan ze had bedacht en gepland. ‘Er moet nog zoveel gebeuren voordat ik op vakantie kan’, zegt ze.
Ze vertelt me over een situatie die gisteravond had plaatsgevonden en hoe haar gedrag had geleid tot een conflict met haar vriend.

‘Soms gaan de dingen anders dan je had bedoeld , geef ik haar terug. Ze knikt, maar voegt er direct aan toe dat het buitengewoon irritant is dat het leven zo in elkaar zit. Ik knik en glimlach. Tja…
Terwijl ze vertelt, zie ik hoe haar benen onrustig blijven bewegen. Alsof haar lichaam net zo hard rent als haar gedachten.

Het bepalen van grenzen wordt in zo’n stress situatie een stuk ingewikkelder en dat geeft het gevoel dat je van hot naar her rent. Er is immers niemand die echt de leiding neemt en de juiste keuzes maakt.
Vaak schiet iemand dan in ‘oude patronen’, waarin het nog niet met dit soort situaties om kon gaan. Het lijkt erop dat een oud, gekwetst deel van haar wordt geraakt.

Achter het gevoel van drukte zat niet alleen een volle agenda. Er speelde iets veel fundamentelers: de overtuiging dat ze alles alleen moest doen.

Ze vertelt dat het zakelijk erg druk is en dat er privé van alles gedaan moet worden, voordat ze op vakantie kunnen. Het wordt mij duidelijk dat zij de taak om alles in te pakken alleen op haar schouders heeft genomen en dus vraag ik: ’Wat voor hulp had je gisteravond goed kunnen gebruiken?’ Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Geen idee’, fluistert ze. Er valt even een stilte.

Ze vertelt dat haar vriend had aangeboden om te helpen met inpakken, maar dat aanbod had ze afgeslagen.
Omdat zij graag alles onder controle wil houden en perfectie hoog in het vaandel heeft staan had ze gezegd: ‘Ik doe het zelf wel’. De man in kwestie had zich teruggetrokken en was een boek gaan lezen. Dat leidde bij haar tot kortsluiting toen ze dat waarnam. De frustratie liep zo hoog op dat ze uiteindelijk ontplofte.

Als coach kun je nu verschillende kanten op. Omdat de emoties al zichtbaar waren, maakte ik de keuze om daar eerst naar te kijken. Ik had ook kunnen kiezen om eerst naar de overtuiging te gaan kijken. Dit heb ik bewust niet gedaan, omdat ze dan vanuit haar gevoel weer naar het hoofd zou gaan. Als mensen al in het gevoel zitten, is het fijn om daar oprecht aandacht voor te hebben en to the point te komen.

Wanneer de tranen komen:

Ik zie haar gezicht betrekken. ‘Wat gebeurt er nu?’ vraag ik haar. En daar komen dan ‘eindelijk’ de tranen. Tranen die voortkomen uit een deel in haar waarin ze veel eenzaamheid heeft gekend en veel verdriet heeft gevoeld. Rustig blijf ik met mijn aandacht bij haar. Ik geef haar de ruimte om te voelen en om de tranen te huilen. ‘Ja, dit is er’, merk ik op.

Het verdriet krijgt ruimte:

‘Voel maar wat je toen voelde en al zo lang hebt weggeduwd. Nu mag het er zijn’. Ze pakt een zakdoekje en haar adem versnelt wat. ‘Blijf maar even bij dit gevoel, zeg ik. ‘Met zachtheid, niet met oordeel’. ‘Voel maar dat het verdriet er nu gewoon mag zijn en dat als jij dat toelaat er ruimte ontstaat.’

Van overleven naar voelen:

Ze snikt nu heftig door. ‘Ja prima’, moedig ik haar aan. ‘Blijf rustig aanwezig bij wat je nu voelt. Je hoeft jezelf niet te verlaten. Er hoeft geen verhaal bij. Blijf waarnemen wat er nu in je lichaam gebeurt.  Ik ben bij je. Je bent nu veilig’.
Het woord ‘veilig’ resoneert, merk ik.  ‘Je hoeft het nu niet op te lossen’, zeg ik liefdevol. Haar lichaam zie ik lichtjes trillen. ‘Heel goed’, moedig ik haar aan. ‘Tril dat oude verdriet maar los…het mag gaan’, vertel ik rustig. Haar adem gaat diep. ‘Ik blijf bij je’. ‘Breng je adem maar helemaal naar je buik en adem er maar eens helemaal doorheen’. Ze volgt mijn aanwijzingen en we maken regelmatig oogcontact. Ik zie haar ogen steeds verder verzachten. ‘Heel goed’, zeg ik nogmaals. ‘Je doet het echt geweldig.’

Het is belangrijk dat dit verdriet nu vanuit contact ervaren wordt. Dat ze voelt dat ze nu, in het hier en nu, niet alleen is met haar verdriet. Dat vanuit contact met elkaar er weer verbinding kan ontstaan met zichzelf en haar omgeving. Daarnaast ervaart ze steun en veiligheid.

Terug naar rust:

Een zakdoek wordt vol gesnoten. Een diepe zucht is hoorbaar. De emotiegolf begint al te verminderen en ik zie haar lichaam verder ontspannen. ‘Voel maar hoe je lichaam in de stoel zit en je hier kunt zijn in contact met dat deel dat zich ooit zo eenzaam en alleen heeft gevoeld’. ‘Het is fijn als je daar liefdevol naar kunt kijken. Ze knikt en lijkt weer meer in verbinding met zichzelf. De stilte doet prachtig haar werk. Er zijn nu even geen woorden nodig.

Een nieuwe blik:

‘Merk maar op dat je ademhaling nu al rustiger wordt’. ‘Je systeem vindt stap voor stap haar ritme weer terug’. ‘Je adem en je emoties komen weer terug in balans’. ’Voel maar dat je je nu meer verbonden voelt met jezelf en de wereld om je heen’.
Ik nodig haar uit rustig om zich heen te kijken. Door zich weer te oriënteren in de ruimte krijgt haar zenuwstelsel de kans om verder tot rust te komen. ‘Zie je hoe goed je dit hebt gedaan en dat je dit verdriet kon loslaten? Ze knikt en lacht. ‘Zo doen we dat…dat kan samen en hoeft niet meer alleen’.
We nemen even rustig de tijd voordat we verder gaan.

Onbewuste processen bewust maken.

‘Ik hoorde in je verhaal over de gebeurtenis van gisteravond een hele sterke overtuiging die je ooit hebt gecreëerd in je leven, hoorde jij die ook?’ Ze wordt even stil en knikt. ‘Welke overtuiging is dat volgens jou?’

De overtuiging: ’Ik doe het wel alleen’ komt nu heel krachtig in haar bewustzijn. Ik vraag nog wat door wanneer deze overtuiging is ontstaan en al gauw wordt duidelijk dat deze overtuiging heel normaal was vanuit haar systeem van herkomst. Haar moeder had alles ook alleen gedaan en zij vond stellig dat ook zij deze taak het beste zo kon doen. ‘Dan gebeurt het tenminste ‘goed’, bevestigde ze mij met een grote glimlach.

‘Hoe zou het voor je zijn als we eens opnieuw kijken naar de overtuiging: ’Ik doe het wel alleen’. ‘Wat heeft dat jou gebracht en wat heeft het je gekost in het leven?’

Het is belangrijk om even stil te staan bij de diepliggende overtuiging die destijds is gemaakt. Overtuigingen ontstaan niet zomaar. Ze helpen ons vaak om ons aan te passen aan de omstandigheden waarin we opgroeien. Wat ooit een slimme overlevingsstrategie was, kan jaren later onbewust voor problemen zorgen. De vraag is dan niet of de overtuiging goed of fout is, maar of zij je vandaag nog dient.

Er is een duidelijke verandering zichtbaar. Ze zit nu rustig in haar stoel en geeft zichzelf toestemming om eens opnieuw naar deze overtuiging te kijken. Ze geeft antwoord vanuit rust en ruimte. Hier zie ik de ‘gezonde volwassen vrouw’ voor me zitten die in staat is om nu vanuit een vernieuwd perspectief te kijken.

Het uur is voorbij gevlogen en ik besluit de sessie af te ronden. Ze drinkt haar glas water leeg en staat opgewekt op. ‘Dank je wel voor je vertrouwen’, geef ik haar terug. Ze glimlacht en zegt: ’Joke heel erg bedankt’.  Haar blik is nu zoveel zachter dan toen ze binnenkwam.

Dit soort processen vragen oprechte aandacht omdat er een heel kwetsbaar deel werd aangeraakt. Soms zit de grootste verandering niet in het oplossen van een probleem, maar in het herkennen van de overtuiging die eronder ligt. Veiligheid is dan van essentiële waarde om dit soort processen te doen.

Als laatste…

Misschien herkennen we deze overtuiging allemaal wel een beetje. ‘Ik doe het wel alleen’. Soms heeft die overtuiging ons geholpen om door moeilijke periodes te komen. Maar wat ons ooit beschermde, kan ons later ook gevangenhouden. Echte kracht zit niet in alles alleen dragen. Echte kracht ontstaat wanneer je jezelf toestaat om te voelen dat je het niet meer alleen hóéft te doen. Misschien is dát wel de eerste stap naar echte verbinding.

Ben jij ook bereid om het proces van Persoonlijke ontwikkeling en groei aan te gaan? Kom dan eens kennismaken. Je kunt het contactformulier invullen dat op www.jomare.nl te vinden is. Dit kennismakingsgesprek kost je niets en verplicht je tot niets. Wellicht kun jij net als vele andere mensen ontdekken dat dit proces uitermate boeiend is en je veel gaat opleveren.

Het is wellicht fijn om reviews te lezen op google over hoe mensen de coaching hebben ervaren. Heb je nog vragen? Stel ze gerust.